🚲 COAST TO COAST — El nuevo documental de Wild Bikepacking ya está aquí.
Una travesía inolvidable de 7 días y más de 600 km que nos llevó desde Cerbère (Mar Mediterráneo) hasta Hendaya (Océano Atlántico), cruzando el sur de Francia en modo bikepacking.

Durante una semana, el viaje nos hizo descubrir paisajes increíbles, carreteras infinitas y la esencia de viajar ligero, durmiendo bajo las estrellas y conviviendo con lo más puro de la aventura.
Un recorrido donde la mente, el cuerpo y la naturaleza se unen para recordarte lo que realmente importa.

GANADOR DEL SORTEO DEL MAILLOT: miguelmariblanca4561
Contactar con nosotros por Instagram: wildbikepacking
¡Felicidades!

🌍 Ruta: de Cerbère a Hendaya (Francia)
⏱️ Duración: 7 días
📏 Distancia total: +600 km
🎥 Producción: Wild Bikepacking
📸 Filmación adicional: @montygaze

🙏 Gracias especiales a nuestros patrocinadores y a todos los WBP Friends, que siguen creyendo en el proyecto y hacen posible cada desafío.

👉Nuestros patrocinadores:
CRISTALSOLAR @cristalsolar.eu
CENTRE PAU FISIO @centrepau_fisio
SOLCAR CENTRE MULTIMARCA @solcar.tarrega
INSTALUX GLOBAL @instalux_global

🎬 Suscríbete para no perderte las próximas aventuras y si te inspira, comparte este documental con quien necesite una dosis de libertad sobre dos ruedas.

👇 Rutas en Wikiloc, enlaces y más contenido:
📍 RUTA COMPLETA: https://es.wikiloc.com/rutas-bikepacking/coast-to-coast-2025-completo-220438553
➡️ Etapa 0 – Cerbère – Fort Ullastrell https://es.wikiloc.com/rutas-mountain-bike/cervera-de-la-marenda-platja-del-troc-plage-des-elmes-platja-de-bernardi-paulilles-227338112
➡️ Etapa 1 – Fort Ullastrell – Saint Paul de Fenouillet https://es.wikiloc.com/rutas-mountain-bike/paulilles-coll-den-raixat-eglise-de-notre-dame-del-prat-belvedere-orgues-dilles-sur-tet-saint-paul-227484043
➡️ Etapa 2 – Saint Paul de Fenouillet – Bènagues https://es.wikiloc.com/rutas-mountain-bike/saint-paul-de-fenouillet-fontaine-de-la-grande-borde-benagues-227662481
➡️ Etapa 3 – Bènagues – Martres Tolosane https://es.wikiloc.com/rutas-mountain-bike/benagues-martres-tolosane-227818329
➡️ Etapa 4 – Martres Tolosane – Mauvezin https://es.wikiloc.com/rutas-mountain-bike/martres-tolosane-rebourits-227976914
➡️ Etapa 5 – Mauvezin – Lescar https://es.wikiloc.com/rutas-mountain-bike/rebourits-artiguelouve-228146896
➡️ Etapa 6 – Lescar – Labenne https://es.wikiloc.com/rutas-mountain-bike/laroin-margueridotte-228338816
➡️ Etapa 7 – Labenne – Hendaye https://es.wikiloc.com/rutas-mountain-bike/saint-robert-plage-du-port-vieux-playa-de-senix-iglesia-san-juan-bautista-agerria-228503894

☕ Apoya el proyecto en ko-fi.com/wildbikepacking

📲 SÍGUENOS EN REDES SOCIALES
Instagram → @wildbikepacking
TikTok → @wildbikepacking
Strava → wildbikepacking

📩 Contacto y colaboraciones → wildbikepacking@gmail.com

🔔 SUSCRÍBETE AL CANAL

#CoastToCoast #WildBikepacking #Bikepacking #Documental #Aventura #Ciclismo #ViajeEnBici #FranceByBike #CyclingDocumentary #CiclismoDeAventura #NatureLovers #TravelByBike #AdventureCycling

Y si te dijera que llevo 6 meses diseñando un plan de 7 días sobre dos ruedas. [Música] Un plan que empieza escuchando las olas del Mediterráneo y que termina viendo caer el sol sobre el Atlántico. Cruzaremos fotogramas de película, dormiremos bajo millones de estrellas. Daremos gracias por cada gesto que la naturaleza nos regale. Transformaremos las adversidades del momento en experiencias del mañana. Y lo más importante, tendrás la oportunidad de renacer y crear una mejor versión de ti mismo. ¿Te vienes? Acompáñame en este documental en donde te llevaré por una ruta lineal de 700 km ladeando los Pirineos desde SEGPEG hasta Endaya. Unas 40 horas pedaleando entre climas y escenarios muy variados. Bienvenidos al desafío Coast to Coast en el sur de Francia. El coche. Así empieza el plan. Un elemento clave que cobrará sentido cuando te lleve al final de esta aventura. Mediterráneo, día cero. [Música] Mientras el tren avanza, siento que algo dentro de mí también se pone en marcha. Nervios, ilusión y la certeza de que cada kilómetro será parte de esta historia. El revisor me entrega el primer billete del día, un papel sencillo, pero que simboliza el punto de partida, la frontera invisible entre lo cotidiano y una vía de escape. Sobre Railes hasta Segbe, el último rincón del Mediterráneo francés. Pero no corramos, primero toca hacer trasbordo en Terrasa North y [ __ ] otro tren hasta Barcelona Sans, todo en el mismo billete desde mi ciudad. Unos días antes le conté este mismo plan a un buen amigo, así que después de algunos típicos retrasos en el tren, nos encontramos a tan solo media hora para enlazar con el último trayecto, el segundo y último trasbordo. 7 horas en total en las que ya no sé qué inventarme para estar mínimamente cómodo. Se abren las puertas y pisamos suelo francés. ¿Qué pasa, Wilders? Bueno, ya hemos llegado por aquí al pueblo de Seg. Hoy la idea, bueno, hoy ya son las 4 de la tarde, pero bueno, la idea es ir estirando un poco la pierna y también comprar un poco de provisiones antes de ir al sitio donde dormiremos hoy. Si veis, aquí hay unas vistas tremendas. Alr. Okay, vamos a tope. Paisaje espectacular, la verdad. Y el sol pega bastante duro. Aquí pasa Montien. Al final te apuntaste último momento, ¿no? En esta aventura. Último momento. Un día me comentó un vídeo que sube Instagram y me dice, “Bro, ¿y si te activas y te vienes con ese pedazo [ __ ] y me retó y aquí estoy. Y tipo de bici, para los que no sepan mucho, es una bici cargo. Y las cargos siempre llevan el material delante, ¿no? Siempre lo llevamos delante, sí. Y bueno, Monti al final es un colega de hace muchos años. Hemos creado contenido ahora también para el tema de wild by packing y bueno, ha decidido unirse en esta aventura a acompañarme unos tres días, depende. Le meto caña, pero no soy ciclista como tal. Así que vamos a ver las sensaciones. De momento, zapatos bien, todo perfecto. Bañul Sugmeg, aquí con una bajada muy guapa y el pueblo aquí a la derecha. Y ahora vamos a buscar un supermarket para comprar un poco de suministros. Un puerto por aquí a mano derecha. Una furgoneta que casi nos estampa. [Música] César de Madrid. Opa. Y Marcos. Hola. Tengo que amarrar todo mejor porque se me está cayendo todo. Bueno, el caminito se complica y es que tenemos que ir con la bici hasta ahí. Eh, esto es un poco improvisado, así que vamos a ver qué tal. Este sería el lugar para pasar la primera noche con unas vistas impresionantes de la bahía de Paulilles y junto al Ford Dullastrell, un testigo de la historia militar francesa construido en el año 1861. Nos situábamos en el departamento de los Pirineos Orientales, aprovechando los últimos rayos de sol para probar ya en ruta el panel solar y preparando todo el material antes de que oscureciera. Hoy vamos team sandalias para descansar un poco los pies y bueno, ahora me tomaré unas proteínas para recuperar un poco el cansancio de hoy y todo lo que hemos quemado. [Música] Mientras documentaba el viaje en detalle, Monty se enfrentaba a otro desafío, arreglar sus zapatos gorrocóptero. Que traigo pegamento. Si no conseguirá realizar las próximas etapas. Bueno, tenemos las bicis por aquí aparcaditas. Ahora haremos una cena rápida y la tienda por aquí. Y bueno, termina hoy el día. Iremos a comer, descansar y mañana un nuevo día a las 6 de la mañana. Chao Wilders. Viento y fuego, etapa uno. Hoy será un día intenso de mucho viento y mucho calor en teoría, así que será un día muy duro. ¿Qué tal, tío? La noche, buah, la noche un poco movida. pensaba que me encendía toda la noche. Viento, calor, viento, calor, viento, calor, viento, calor. Es curioso que te des cuenta en estos momentos tan básicos de que la vida es muy sencilla de disfrutar, el simple hecho de estar vivos, el poder pedalear en un resumen material de 30 kg y todo el equipaje invisible dentro de nosotros mismos. Los recuerdos, las emociones, el amor. El mundo gira demasiado rápido. Nuestro mundo en el que siempre corremos para no llegar tarde y a veces puede que ya sea demasiado tarde. Y quizá la clave esté en eso, en reducir, en soltar, en volver a lo básico, en hacer nuestro mundo individual un poco más lento y así volver a sentir y vivir todo aquello que se nos escapa cuando corremos demasiado. Ya estamos por aquí en Argeles Surkm y bueno, hemos ido muy a saco y la verdad que todavía falta 20 minutos para que abran las tiendas y decir que este pueblo tiene carriles bici muy muy guapos, la verdad está muy pensado para bici. Primera parada, el Carrefur. Vamos a comprar un poquito. [Música] Bueno, hemos salido de Argel Surmer y ahora estamos dirección Soé. Como veis, aquí pone país catalá, ya que es una región que también se habla catalán. Vamos bien de tiempo, son las 9 y todavía nos quedan unos 40 km para llegar al primer lugar que pararemos un ratito para visitar. En toda esta primera etapa y parte de la segunda, durante un total de unos 130 km, atravesaremos la llamada Cataluña del Norte, una parte separada de Cataluña con el tratado de los Pirineos de 1659. Pudimos comprobar que tanto lengua como cultura catalana siguen presentes en todo el territorio, destacando los carteles de bienvenida a cada población en catalán y francés. Según las estadísticas, un 36% de la población usa el catalán actualmente como segunda lengua y aunque la lengua oficial sea el francés, es reconocido como patrimonio. Como núcleo principal de este territorio tendremos Perpiñá. Como veis, está lleno lleno de viñedos y tenemos aquí uvas que la verdad que están deliciosas, pequeñas pero superdulces. Buah, aquí hemos hecho este invento poniendo con los enganches la placa solar y a ver qué tal, porque ayer nos quedamos muy cortos con la luz solar que había y hoy aprovecharemos al máximo. No. [Música] Bueno, Wilders, estamos yendo a Full Gas. Llevamos ya, no sé, unos 65 km y bueno, hemos pasado pueblos muy rurales, muy bonitos, franceses hasta ahora que estamos casi casi llegando a Il Surtet, perdón por la pronunciación y es un pueblo que miraremos de parar un poquito y a unos pocos kilómetros quedará la primera parada que ya os enseñaré. Es un paisaje brutal, muy diferente. A ver si nos sorprende. Cuando lleguemos a ese lugar quedarán solo 20 km, los más duros de de esta primera etapa, hasta llegar al sitio que marqué para dormir más o menos. De momento son casi las 12 del mediodía y todo va fenomenal. [Música] El día en esta primera etapa era un infierno, puro fuego, mucho calor, así que paramos a comer y beber algo fresco en esta localidad. Puedo decir que fue el sitio de todo el desafío en donde me sentí más inseguro. Había gente muy problemática e incluso presenciamos una persecución policial delante de nosotros. [Música] Después de huir rápidamente de un posible atraco, llegamos al Esorc, un paisaje de erosión formado por columnas y agujas de arena y arcilla modeladas por el viento y el agua a lo largo de miles de años. El nombre de Orc viene de su parecido con los tubos de un órgano musical. Resulta que justamente los lunes el lugar cierra a la 1:45, así que os dejo con las vistas que pude capturar desde el exterior. [Música] Nada, tío, un file, ¿no? Cuenta que estabas haciendo por la noche. Buah, bricomanía. estuvo pegando a las suelas durante toda la noche, ayudado por unos troncos y parece que hoy le están aguantando bien. Aguantado 80 km de momento. Yo creo que de grande será Sastre como mínimo. [Música] Do you see me to? Bueno, antes de llegar a a Signán, un derrumbe por aquí de algún día que debió llover bastante, se cayeron piedras de ahí y nos ha barrado un poco el paso, pero bueno. Precipicio con río y aquí zona de derrumbes. Bua, [ __ ] calas. Bueno, como veis es un es un camino superciclable, ¿no? No, por suerte no nos hemos dejado nada. Yo no vuelvo, ¿eh? Aunque me dejo el móvil. Bueno, iremos lo que hay. Bueno, esto empieza a ser surreal, eh, ya. Sin palabras, cada 100 met. Esto ya no es un derrume. Esto ya la fin del mundo ya. Vuelva ir para aquí. Después de rodear el lac de Caramañ pasando por la zona de la muerte con éxito, llegamos a Signán, en donde ya nos estábamos literalmente disseando sin agua. You have cold water. Gu. [Risas] La ruta del Carrefur. Y es que lo sabía. En esto he acertado, he llevado dos gafas, he escuchado ahora un crack y pam, se han partido. Así que suerte que he llevado otras. Toma. Hoy la ruta estuvo muy dura, muy dura y mucho calor. ¿Qué te ha parecido, Montiy? El wild by packing. Buah, de locos. La salvajada no es recomendable para cardíacos, pero no cardíacos. No, no, no. Recomendable para solo fuertes. Fuertes de mente. Brutal. Hay niveles. Hay niveles, solo niveles. Segundo sitio para dormir. Hemos acertado. Aquí pondremos la tienda con el toldo. Hoy es probable que llueva por la noche. Y mirad, chicos, qué brutal. Un río. Buah, espectacular para bañarnos. Mirad qué agua tan cristalina. Una auténtica pasada. [Música] Encontrar este río nos hizo sentir muy afortunados, recuperando las fuerzas para la siguiente etapa, una de las más exigentes. Así que aunque la noche pintaba de mucha lluvia, tocaba descansar sí o sí. El recuento total hasta el momento quedaría así, casi una cuarta parte de la aventura. Quedaba mucho por vivir. Y ahora iremos a hacer la cena. Pato, un quesito, dátiles, bueno, un poco de todo y nada, cenar y a dormir. El escondite, etapa dos. [Música] [Aplausos] Vamos, vamos, [Música] chicos. Segunda etapa, tiempo de momento estable. Pero tenemos problemas de zapateros y es que Monti se ha quedado aquí, bro. Corta aquí. Me dice, “Bro, trae la navajita.” Pues toma navajita. Tiene miedo, tío. Corta mucho la navajita. [ __ ] madre, papi. Vamos a subir 5 km aquí con gomas atadas en los pies. Donde hay un ciervo, prepara la pierna, ¿eh? [Música] Subida de 5 km el puerto de de San Luis con un con una pendiente del 10% todo el rato. Pero mirad qué vistas. Increíble. La verdad que se nota el peso, pero lo estamos haciendo como unos campeones. Creo que será lo más difícil de esta etapa, este puerto. Y la verdad que estamos sufriendo, ¿eh? ¡Uf! Durísimo. [Música] Después de este primer puerto bastante duro, llegaba la parte más agradecida, bajar todo lo que habíamos subido. Así que cogimos máxima velocidad y subimos un poco la media. El paisaje era simplemente de lo mejor hasta ahora. Bosque denso y todo muy verde. Parecía que estuviéramos perdidos en alguna parte de Austria, ya muy cerca de pasar por Quillá y atravesando parte del departamento de Aude. Bueno, hoy, chicos, segundo puerto. Hoy sí que necesitamos vitamina, barritas, Haribos, de todo y más. También un poco de fe es cuando volvimos a creer en Dios y nuestras oraciones nos hicieron superar el Coldu Portel, no tan duro como el anterior puerto, pero ya íbamos con el agotamiento acumulado. Tocaba otra vez bajada y desviarnos por caminos pasando por otra de las zonas más rurales del sur de Francia. El tiempo de momento se mantenía estable, pero cada vez el pronóstico pintaba peor, así que tan solo quedaba meterle caña. Durante un tramo de varios kilómetros pasamos por una pista forestal muy rodadora, divertida y muy solitaria. Importante en esta zona, ir bien de provisiones. Recordaros que tenéis toda la ruta completa y dividida en etapas en la descripción del vídeo para su libre uso, por si os animáis a revivir esta aventura en primera persona. El objetivo del proyecto es precisamente testear en realas que diseño, mostraros el recorrido en real y regalaros una opción más para bipacking, eso sí, al estilo Wilder. La pista forestal conecta con la entrada Puibert, en donde paramos a tomar buenos nutrientes y descansar un momento. Nos situábamos ya a dos tercios de esta etapa y era necesario cargar un poco las pilas. El ritmo de hoy era heavy metal. Acabadito de hacer. Llevábamos ya unos 65 km en esta segunda etapa. Habíamos superado la parte más dura. Ahora ya era terreno muy rodador y dirección Mirepois. Nuestra siguiente parada pasando y descubriendo pequeños pueblos muy acogedores como Chalabre y Camón. Era como viajar en el tiempo de película. Entrábamos en otro departamento francés, el de Arich, dándonos la bienvenida a la vía verde de los Pirineos Catarus, una vía verde de unos 38 km que empieza en Mirepis y llega hasta la velanet, aprovechando una antigua vía de ferrocarril. Esta etapa pasa por buena parte de ella y es muy recomendable. Personalmente me encantó. También es apta para todo tipo de ciclista. Aprovecho para deciros que podéis seguirnos en nuestra cuenta de Instagram en donde podréis conocer todo el equipo de Wilders y ver mucho más contenido como próximos eventos, entrevistas y mucho bike packing. Seguíamos el camino hasta Mirepuisa, un lugar mágico del sur de Francia y a mi gusto obligatorio. Hola, ¿cómo estás? Bien, cansadito. Solo eso. Sí. Bueno, 30 kil está bueno, ¿eh? Ah, no se deja. No quiere. La ciudad tiene sus orígenes en la Edad Media y fue reconstruida en el siglo XI tras una gran inundación del río Herz. Fue un importante centro comercial y artesanal, especialmente por sus mercados que aún hoy siguen celebrándose. Es un lugar que conserva el encanto de la historia viva. Calles empedradas, fachadas de colores con entramados de madera y una atmósfera tranquila que transporta a otra época. Tomamos un buen helado en su plaza y seguimos en marcha. Sin duda, vale la pena dedicarle un tiempo. La etapa ya llegaba a su fin, sin lograr esta vez llegar al lugar previsto. Así que finalmente improvisamos el refugio bajo un enorme árbol bastante denso. Era una zona llena de pueblos y viviendas y queríamos pasar desapercibidos. Por eso el escondite tercera noche en un lugar muy clandestino y aquí tenemos casas, vecinos y aquí Monti está cazando a Nidos y mañana arrancaremos muy pronto para hacer la etapa tres, que a ver si podemos alargarla unos kilómetros más. La cueva. Etapa tres, lloviendo. Hace un frío de la leche, pero hemos podido sobrevivir durante la noche. [Música] Bueno, nos hemos refugiado por aquí en un cubierto con unas gallinitas. Un señor muy amable nos ha dejado quedarnos aquí bajo la lluvia. Mira, mira, para hacer un cafecito. [Música] Nota uno. Un buen Wilder aprovecha el agua de la lluvia en marcha. Salimos en esta etapa a las 8, ya empapados de buena mañana. Tocaba poner el cuerpo fuerte. Todo el día sería de mucha lluvia y bastante frío. En estos momentos agradecí mucho más tener compañía en este desafío. Esta etapa en concreto se hizo más llevadera que seguramente solo. Nos dábamos ánimos y seguíamos a buen ritmo. Dirección Lemasil. Un camino brutal con un bosque muy denso. Ahora no se ve tanto y unos paisajes. Mirad. Suerte que llevamos chubasqueros y tal. Pero fa un poquito de frío y y está lloviendo prácticamente desde desde por la noche, o sea, todo el día hoy será de lluvia, menos igual por la tarde, pero tela. Nos queda unos pocos kilómetros, creo que unos 10 o así para llegar a al próximo sitio. Una cueva muy muy chula. Y a ver qué tal qué nos depara el día. They play the blue on my rifle. I need to wait for the countdown. Sky and blue. Blood on my rifle. They play the blues. Yeah. Namas. [Música] Después de unos 40 km lloviendo sin descanso, llegamos a la parada del día, Lemás d’asil, un pueblo conocido, entre otras cosas, por tener un lugar muy curioso justo al lado y que tenía muchas ganas de descubrir. Y por sorpresa coincidimos con su día de mercado recargando energía con sus productos locales, embutidos, queso y pan artesanales. Era obligatorio cuidar bien el cuerpo. En este momento teníamos prácticamente toda la ropa que llevábamos húmeda o chorreando. La temperatura había bajado un disparate de un día para otro y el frío calaban los huesos. Así que después de tomarnos algo caliente, me puse a la térmica y fuimos a visitar la cueva de Masasil, [Música] una cueva espectacular por donde pasa la carretera y se puede cruzar a pie o en bicicleta. Visto en real, puedo decir que es un lugar único y que vale la pena visitar si viene de paso. Una parte de la cueva está cerrada al público y solo se permite entrar con visita guiada por unos 12 € Nosotros vimos la parte general para seguir la ruta a tiempo. Esta cavidad fue excavada por el río Arisa, el río que encontraremos pasando por su interior. La cueva está situada en el macizo de Plantaurel. La verdad impresiona bastante pasar por dentro. [Música] Seguiamos dirección Montesquier Bolvestre. [Música] Una vez llegamos a este pueblo, aprovechamos para bendecirnos. Y justo al salir de su iglesia paró de llover. Estoy seguro de que fue un milagro. Tocaba dirección Cáceres, entrando en otro departamento, el Alto Garona. [Música] Cáceres. Ay, manzanita. Johnny, dímelo. Me llamó la atención un tramo de la ruta en el que teníamos agua a cada lado del camino. [Música] Otra vez que no llegamos al destino marcado y decidimos seguir un poco más hasta Martosán, una población bastante bonita, tranquila y con supermercados. Esta vez tocaba darnos un regalo, así que elegimos un camping al azar y fuimos a ver si teníamos suerte. Hoy, tío, te lo mereces, ¿eh, tío? Hoy te lo mereces, tío. Hoy, hoy, mira, tío, casita, tío. Por un día dormiremos decentemente, que ya toca, así aprovecharemos para lavar la ropa. Todo lo que llevamos está totalmente humedecido. Y aquí entramos. Y bueno, lo básico para descansar, cama, cama, cama, colgador, enchufes por aquí, por aquí y nada, también hay duchas y tal, piscina incluso. Está superb este camping y la verdad que no ha salido muy caro, o sea, por unos 30 y algo euros podemos hacer noche aquí sin reserva ni nada, así que se agradece porque hoy en verdad la noche pintaba lluviosa y y no tenemos nada nada seco, así que irá superb a medias. Etapa cuatro. Como veis, otra vez día lluvioso. Hoy el día pintará más o menos igual que ayer. Lo tenemos todo estanco, pero sí que la humedad entra igualmente y termina todo mojado, así que toca cuidarse un poquito. Vamos a ponernos un poco de crema del tigre. Creo que llevamos unos 320 ya, justo a la mitad, así que todavía queda mucho camino por recorrer. Estas aventuras al final te hacen ver que somos unos privilegiados en el día a día. agua caliente, calefacción, eh un techo sobre todo y aquí lo estamos viendo, o sea, tenemos aquí calefacción mini, eh, nos hemos duchado con agua caliente y aquí tenemos una camita muy humilde, pero se agradece mucho dormir bien, con la espalda y todo, relajados y la verdad que fa, un relax increíble. Let’s go. Hemos descansado bien. Te abrazo y todo. cuatro. [Música] [Aplausos] [Música] [Aplausos] [Música] [Música] Ay, qued barris. Chicos, sabéis que al final dejé el buff en casa. Pues bueno, hoy tengo el cuello muy muy frío. Probaré de hacer un invento con estas medias a ver qué tal queda. Al menos para hacer el apaño, porque seguramente mañana estará mejor. Pero es que hoy hoy no puedo, la verdad. El apaño. Mejor esto que nada. Al menos tapará un poquito el cuello a medias. Dios. Este es el panorama, chicos. Casi 60 km del tirón. Lluvia sin parar, mucho frío, viento. Estas dos etapas no puedo grabar mucho el audio y tal con la bici porque no es impermeable. El equipo rode. Esto es lo que hay. O sea, no para de llover, pero mañana seguramente ya parará y será todo normal. Ya estoy agotado. Bueno, por fin ha salido el sol después de todo el día. A ver si ahora aguanta un poquito y nos hemos podido calentar el cuerpo porque estaba superfío, la verdad. Las piernas iban dirección Montejou, posteriormente entrando en otro departamento, el de los altos Pirineos, mientras la mente iba en otra dirección, la de la plenitud. Estábamos entrando en la segunda mitad del desafío, pasando por zonas muy rurales, mucho bosque y caminos de todo tipo. Esta etapa era de ir tirando por inercia sin mucha complicación y sobre todo disfrutando del paisaje cada vez más bonito. Bueno, etapa 4, son las 8 de la tarde y se ha vuelto a poner a llover. Creo que tendremos que hacer un una acampada de emergencia porque tenemos la tienda mojada. En fin, cosas del oficio. Montía aquí. Estaba disfrutando su primer bike packing, tanto o incluso más que yo. No es un tipo de aventura para todo el mundo. Se pasa por muchos estados de ánimo y también factores como el mal tiempo. Pero pese a todo, quiso seguir. Ya no por los kilómetros. sino por algo más allá, algo que solo se entiende cuando vives esta experiencia. [Música] Bueno, pues finalizamos la etapa cuatro parando la tienda en este en este enclave. Mirad, aquí hemos tendido la la funda de encima. No creo que llueva esta noche al final creo. Las bicis, cuernos de corzo y nada y y a descansar y mañana etapa cinco. Let’s go. La despedida. [Música] Bueno, chicos, de tanta lluvia y humedad, con este pegamento textil que puse los parches, eh, han saltado algunos. Así que nada, si me recomendáis algún tipo de pegamento fuerte que no se vaya ni con la lluvia, estaré encantado de recibirlo o si no, bueno, tendré que coserlo finalmente. Etapa cinco. De momento no llueve, eh, pone que estará lluvioso hasta el mediodía y después igual sol, pero estamos ya reventados. Hoy toca una etapa llena de subidas, montaña pura. [Música] [Aplausos] Yeah. [Música] Aquí hay que apañársela sobre la marcha. 20 km superintensos hoy. No de lluvia, sino de viento y mucho frío. Y la verdad que se hace bastante agotador hoy. Estamos ya cansados. Quinto día ya pedaleando y la verdad que se nota, el cuerpo está ya sufriendo, ¿eh? y también con el cambio de temperaturas, frío, calor, frío, calor. Los músculos también se resienten, pero bueno, ahí vamos full ready y queda un poquito para llegar al destino, eh, Lourdes, 10 km y después Pau y estamos mirando hasta qué punto nos separaremos para continuar cada uno su camino por separado. Así que nada, hoy el objetivo primero es llegar a Lourdes y ahí comeremos algo, pensaremos mejor el planning, qué hacer hoy, donde nos nos separaremos. Y nada, hoy el día es muy mental, apenas hablamos entre los dos, pero fa es que es muy físico hoy en especial, pero bueno, eh, mentalmente fuertes y seguimos. Let’s go. Qué bien viven algunos, ¿eh? Aquí llevando a la señora por un puerto. [Música] [Aplausos] I look at the looking for a where to dance. [Música] Bueno, ya dirección Lourdes. Falta muy poquito. Mirad qué fuentes. Uh, con ranitas y todo, ¿eh? Vamos. Fucking lourdes. Oh. Brutal. La bici esta está para el arrastro ya. Bueno, aquí Alberto nos ha dejado herramientas para engrasar la bici que está toda seca. ¿Dónde vas tú? Ahora voy al santuario y luego para Jaca. Mirad qué motora que lleva, ¿eh? Ya nos gustaría tener gasolina ahora. Lourdes una pequeña ciudad situada al suroeste de Francia, en la región de Ocitania. Es conocida mundialmente como uno de los principales centros de peregrinación católica. Su fama se debe a los hechos ocurridos en 1858, cuando una joven afirmó haber presenciado varias apariciones de la Virgen María en la gruta de Masbiel. junto al río Gaz de Pau. Hoy en día, Lourdes recibe alrededor de 6 millones de visitantes anuales. Además de su importancia religiosa, Lourdes también ofrece un entorno natural impresionante con vistas a los Pirineos. Después de muchos kilómetros tranquilos, nos rompió un poco los esquemas ver tal multitud de gente y la verdad que sorprende la gran cantidad de turismo en un lugar tan apartado en medio de las montañas. Algo que no me saco de la cabeza es que en las tiendas de souvenirs podías encontrar incluso garrafas llenas de agua bendita. Aquello era una locura. Definitivamente en este desafío estábamos ya más que bendecidos. [Música] Indicar que no se permite la entrada en bici en el santuario, así que tuvimos que turnarnos. En esta parada en Lourdes casi coincidimos con el club ciclista de nuestra localidad. que estaban realizando una ruta por esa zona en bici de carretera. Nos fue de 15 minutos. A la próxima no se me escapan. Empezaba a rugir el estómago bastante heavy, así que fuimos a inspeccionar la zona encontrando un restaurante latino. La propia dueña del local nos dijo que entráramos las bicis porque era zona crítica. Así que ya lo sabéis. Nos metimos una buena bandeja paisa colombiana que nos dejó intentando subir de nuevo a las bicis. Empezaba la segunda tanda a las 3 de la tarde. [Música] Kilómetro 66. Llegaba la hora de la despedida. A la altura de Igón, nuestros caminos se dividían. Monty iría a dirección Olorón Saint Marie, finalizando en Huesca, y yo seguiría dirección Pau. Tocaba revivir otra vez la esencia del último desafío. [Música] Bueno, al final tenemos que separarnos más pronto de la cuenta, lo antes posible, lo antes posible porque, bueno, hemos tenido aquí problemilla. Monti he tenido que [ __ ] un camping de vuelta y solo podía llegar hasta las 7. Así que nada, llegaré yo solo hasta Pau, que queda unos 20 km ya, y él tendrá que hacer unas 2 horas de bici 45 a full hasta llegar a a su camping de hoy. Así que nada, nuestros caminos se separan. Estamos un poco tristes porque de haber sido una aventura en solitario ha sido en compañía y la verdad que también está muy bien. Muchas gracias, tío. Gracias a ti y eres un grande y me has animado un montón y estamos ahí para las que se pasa. Sí, sufriendo, sufriendo, pero bien. Vamos, gas. Vamos. La soledad. [Música] Bueno, he llegado aquí en Pau, ciudad bastante grande. Y aquí en un decatlón que compraré un par de cositas que me irán bien para pasar el resto de días solo. Bueno, chicos, he tenido que improvisar ya que tenía un camping ya mirado a en este camping, pero buah, eh, entre parar por aquí en pau y todo se me ha hecho tarde y todavía queda una hora y media para llegar ahí y son las 8:23 y he buscado un camping, el camping más cercano saliendo de Pau. Mañana ya enlazaré la la ruta y bueno, mejor descansar porque ya se estaba haciendo un poco de noche. No quiero gastar toda la luz o que se me gaste de camino la luz porque sería peligroso. Me han dicho que que bueno que ningún problema, que deje el DNI, que lo recoja mañana y bueno y me han dejado esta carpa gigante para mí solo. Y ahora, no sé, iré a investigar un poco este camping, ir al baño. Oh, está guapo, ¿eh? [Música] Y bueno, chicos, así termina la quinta etapa. Me pondré debajo de esta mesa a dormir y nos vemos en la sexta etapa y penúltima de este desafío Coast to Coast. Let’s go. Vagabundo. Etapa seis. La verdad que nunca había dormido bajo una mesa. Data importante, chicos. En el vídeo del material del setup anuncié que no llevaría saco, que sepáis que tampoco fue algo a lo loco, simplemente fue un pequeño experimento a lo seguro porque sabía que mi colega llevaba saco a malas. Y la verdad que las primeras noches bien, o sea, sin frío, pero después sí que sí que había frío ya así a medianoche o cuando llovía, pues era un clima bastante frío, la verdad. Así que nada, ayer que nos separamos pasé por el Decatlon de Pau, que era el más cercano, y compré un saco de dormir que, como veis, es s super compacto de verano y la verdad que quería algo así para hacer backpacking. El otro saco lo tenía de cuando hacía montaña y tal, entonces os digo que es recomendable llevar sacos, sobre todo para ir más tranquilos y seguros por la noche y con la temperatura adecuada. Y también, como veis, tuve que cogerme un buff, ya que el experimento de las medias tampoco es que fuera muy efectivo. Y bueno, es una cosa que también se tiene que llevar. quise hacer un poco a ver qué pasa, pero es importante. Más que nada de los errores que cometo, de las cosas que he dejado y veis que ha sido un error, es para que veáis que es importante llevarlo. Muy importante. Bueno, 8:30, que es cuando abren la recepción, así que nada, vamos a pagar la estancia de hoy, a ver a cuánto sale y let’s go. [Música] Buenos días. Hoy sexto día, pedaleando. ¿Quién lo diría? Pasan los días, la verdad que demasiado deprisa. Muchas cosas a procesar, todo es espectacular. Y creo que he diseñado la ruta muy bien. 17 € para dormir ahí. Dirección Ortez. Y ahora la verdad que acostumbrado a tener compañía durante todo este trayecto me siento un poco extraño, un poco extraño solo la verdad. Se supongo que ahora me tendré que acostumbrar a estar solo otra vez, pero bueno, que ha estado super guay poder compartir esta experiencia con con un buen amigo, lo ha hecho perfectamente y más con una cargo que ya os digo, eh, tiene muchísimo mérito hacer todo lo que ha hecho con una cargo. La verdad yo no sé si si me hubiera atrevido hoy el día será incierto, la verdad. No sé dónde dónde hacer noche ni nada porque se ha descuadrado un poquito el plan. Iré haciendo kilómetros sobre la marcha, cuantos más mejor hoy. Y ya está. O sea, disfrutar de de la soledad, pensar, desconectar un poco y espero que quede un buen documental para vosotros. [Música] Buah, ruta épica, ¿eh? Hoy super perdido, muchos caminos. Hoy será durillo, pero pero bueno, el paisaje lo agradece, la verdad. [Música] [Música] Mirad, chicos, todo esto es un campo de kiwis. Nunca había visto ninguno. Mirad los kiwis. Curioso, ¿eh? Bueno, primeros 30 km del día, etapa seis. Próxima parada, Ortiz, que está a una hora. Es el pueblo ciudad más grande que hay por aquí. Y ahí, bueno, pararé un poquito, ya será casi mediodía. Ay, para comer un poco. 75 km, día soleado. Voy con un bidón solo, pero bueno, ya llegando al próximo pueblo así grande, Play Orade, que debe quedar ahora a unos 7 km. Nada de coches, no sé, super tranquilo. Y mira que hoy es sábado y nada, ahí seguimos. Tengo ganas de ver ya el Mar Atlántico. [Música] Tres del mediodía, peorade y pararé por aquí en el Lidl porque me queda medio litro de agua solo. Necesito algo fresquito. Me he encontrado aquí a Eric que va con esta bici y el remolque con sus dos perretes. También un buen bike packing con perros y bastantes kilos. Una de las cosas más bonitas de viajar en bici es conectar con personas que te vas encontrando por el camino. Cada uno con su historia, con su forma de ser, sus problemas, su forma de ver el mundo. Pero por muchas diferencias, una cosa más potente nos hace vincular en el momento, tener una bici y solo una vida para pedalear. [Música] Después de Lourdes, entramos en una nueva región, la de Nueva Kitania, entrando a la vez por el departamento de los Pirineos Atlánticos y cambiando al departamento del Andes justo antes de entrar a Peyorade, recorriendo 40 km por este departamento hasta volver a entrar por último a los Pirineos Atlánticos, a la altura de Ball. Ona, aquí tenemos el río Adur, que la verdad que no me esperaba que fuera tan grande, pero cantidad de agua que lleva este río, ¿eh? Y ahora me queda tan solo 24 km para ver el Mar Atlántico. O sea, parte de este desafío ya está casi casi cumplido. Solo hará falta llegar hasta Endaya y ya tendremos el reto finalizado. Yo creo que que ahora mismo no soy consciente de lo que acabamos de hacer. Igual cuando acabe la aventura, que lo procese todo, diré. Miraré el mapa y diré no puede ser. Es muy bestia. [Música] He parado por aquí en otro pueblo, Sa. Mary de José. Y como veis, aquí tenemos el Atlántico. Bueno, a la altura de Orx, la ruta pasa por un camino supergapo, pero como veis hay una puerta cerrada con código. Tendré que girar 2 km y empalmar en otro camino, pero bueno, suerte que ha sido 2 km y no 50. Son las 6 de la tarde y estoy a escasos kilómetros del Atlántico. Apenas he comido hoy, me he portado muy mal. Estoy superemocionado, eh, hoy especialmente. [Música] Quiero que entiendas que este proyecto no se trata solo de ir en bici. Wild bypacking nace de momentos duros de los que parece que nada tiene sentido en los que cuesta seguir, en donde aprendes que el dolor enseña, que a veces perderse es encontrarse y que la soledad no siempre es vacío, sino el lugar donde uno se reconstruye. Cada kilómetro es un espejo de la vida. Avanzas incluso cuando ya no puedes más. Y no se trata de llegar lejos, se trata de entender quién eres mientras lo haces. Es entonces cuando llega el momento en el que ves el mar, su calma, la luz, y entiendes que todo el camino te hizo más libre y capaz. [Música] [Música] [Música] Bueno, y por fin una etapa seis terminada mirando el Atlántico. Chicos, estoy superemocionado. A la vez estoy un poco rayado porque no sé dónde dormiré. No sé si está permitido aquí en la playa o no, porque, bueno, he preguntado a todos los campings que hay aquí, a todos los hoteles, a todo, todo, todo, y me han dicho que no. No tenía ni 2 m² para poner la tienda, o sea, ni para estirarme con el saco. O sea, estaba todo llenísimo. [Música] Estoy un poco rayado, eh, hoy, eh, cansado y al final preguntado a gente desesperado si me dejaban dormir en su jardín. Un trocito de nada, 2 met²ad para poner el saco al menos o la tienda. Y qué va, super buen rollo por aquí, la verdad. Yo si te voy a ir a una casa aquí y alguien me pregunta para dormir, le diría que sí, claramente, teniendo un jardín de 50.000 m². Pero bueno, así va el tema. Me he encontrado una señora mayor que, bueno, tampoco me ha dejado un hueco en su jardín, pero bueno, me ha dicho que que en estas casas de aquí no hay nadie ahora. Aquí no hay nadie y aquí tampoco. Así que nada, me ha dicho que que me ponga por aquí dentro dormir. Es que no sé qué hacer, eh, hoy. No sé dónde dormir, ni tengo ganas de dormir aquí, la verdad. Estoy un poco, no sé, cansado, [ __ ] Así que nada, chicos, a ver qué tal pasó la noche y mañana rumbo a Daya, etapa siete y etapa final. Venga, let’s go. Atlántico, etapa final. Buenos días. Último día del desafío y al final tampoco he dormido tan mal. He dormido genial, la verdad. Me dormí mirando el cielo. Había un montón de estrellas fugaces. Superguapo. Noche superada, estilo vagabundo. [Música] Bueno, dirección Bayona, de buena mañana. Es un paisaje curioso, bosque con arena de playa. No sé, un paisaje curioso, eh, la verdad, muy bonito. [Música] [Música] [Aplausos] Chicos, ya por Viarrit y mirad qué vistas que hay por aquí. Simplemente brutal. El faro, la playa por ahí infinita, no se termina nunca. Dirección Juan de Luz. [Música] Vale, chicos, he aprovechado para parar aquí mientras me está cargando el powerbank el chico y aquí estaba probando otra vez la placa solar, que la verdad que me está rompiendo mucho la cabeza. Este viaje funciona, lo que pasa es que es mejor que esté quieta. Y compré este cable en Pau, en el Decatlón, que es de carga rápida y este es uno de los problemas que tuvimos. Teníamos unos cables un poco flojillos, por eso no cargaba bien. Y aquí lo que he probado es de enchufar el móvil directamente. Ya sé que no es muy recomendable, pero la verdad que funciona mejor. Ya ha cargado un 20% en 15 minutos, así que mucho mejor que los días que lo hemos probado cargando power banks. Me está funcionando bastante bien, o sea, he recuperado la esperanza con la placa solar. Buenas horas. Y bueno, aquí tenemos San Juan de Luz. Recordar que estamos en pleno agosto y esto está en plena ebullicción y estamos ya en el País Vasco Francés. Y este tramo, especialmente el de la costa, se hace bastante pesado. Me había confiado en esta última etapa que sería sers suave y tranquilito, pero nada que ver. Está siendo la la más caótica. mucha gente, semáforos, tienes que vigilar absolutamente todo. Eso sí, eh, hay muchos carriles bici por todas partes, pero igualmente hay que vigilar porque la gente está muy despistada, está de vacaciones. Y aquí tenemos la zona más turística, San Juan de Luz, por dentro. Estas son sus entrañas turísticas, calles llenas de gente, ambiente, un ambiente familiar tranquilo. La verdad que estoy que no me lo creo, eh. Me quedan solo 8 km para llegar a Andaya y finalizar este desafío. Es que no me creo que hace apenas 7 días estuviera en la otra punta en el Mediterráneo, debajo de Perpiñán. Esto es surreado, tío. oho [Música] Buah, chicos, estoy superemocionado, tío. Mirad, mirad qué tengo aquí. El cartel deaya. Después de 7 días he llegado a la otra punta del Mediterráneo al Atlántico. Son las 3:55 y a las 4 hago el checking en un camping que me cogí ayer para dormir bien, porque por aquí es muy complicado acampar. Esto también se lo dedico a a Monti estos días es como si me hubiera acompañado también y la verdad que es un un máquina, es un máquina. Nunca ha hecho nada así y ha dado la talla, pero a un nivel extremo. O sea, él ayer se comió 180 km del tirón, así que este desafío no es solo mío, sino también compartido con él. se lo merece muchísimo. Y mañana a las 10 de la mañana tengo el checkout, que tengo que dejar el camping y justamente a las 10 de la mañana más o menos vendrá otro amigo con mi coche. Y el por qué le dejé mi coche, simplemente porque en el suyo no cabía mi bici y él se ofreció hacerme el favor de venirme a buscar y tal y bueno, más que nada por tema espacio le dejé mi coche y bueno y ya que se ofreció a venirme a buscar, pues le invité como a detalle a a dos noches de camping por aquí en otro camping distinto del de hoy, más que nada para compensar al favor y y las cosas son así, 50 a 50. Si uno da sin pedir se se le da incluso el doble y para eso estamos. Eh, amigos de verdad hay pocos y se tienen que cuidar de esta forma y ellos te cuidarán a ti también. [Música] Bueno, pues ya he ido a recepción la chica muy muy amable y nada. Pensé que me tocaría una cabañita de estas así triangulares que están muy chulas, pero todavía mejor. Tengo esta que está muy guapa, la verdad. Me ha dicho que puedo entrar la bici por la noche. Aquí la cama, mesita, otra ventanita por aquí. Está super bien ventilado. Hoy pienso dormir como un rey. Y nada, chicos, una aventura magnífica. Os lo dedico a vosotros también por ver mis vídeos, por apoyarme, por darme ánimos. Eh, no sería esto lo mismo sin vuestro apoyo. Y nada, que el Wilder está reventado. Let’s go. [Música] Y nada, espero haber dado la talla como en el anterior vídeo. Espero que os haya gustado mucho tanto como a mí. Espero haber logrado plasmar todas las sensaciones y todo en un vídeo, que es cosa muy difícil de plasmar. Y aquí es cuando termina cuando termina todo y mañana ya otro día, otras metas, otras aventuras en mente. Me pasaría toda la vida así, la verdad es es que es una sensación increíble. Yes. [Música] [Música] [Música] El marca el final de esta historia, pero quizás sea un comienzo para la tuya. Ahora, ¿qué me dices? ¿Te vienes a vivir un wild by packing? Hola, me llamo Daniel Monti. Como ya sabéis en el vídeo anterior me habéis conocido un poco más. Estoy aquí en agradecimiento por el proyecto de mi amigo Will Backpackin, el de Oriol Jové, uno de mis mejores amigos desde pequeño. Hemos trabajado juntos, hemos hecho cosas y locuras juntos. Eh, estoy en agradecimiento también por la ruta que hace dos meses hicimos desde Cerveré hasta Endaya, por todo el sur de Francia. Una ruta espectacular con paisajes únicos, paisajes hermosos, lugares que nunca había pasado y se lo agradezco porque me invitó de la última semana me dijo, “Dani, vente.” Me invitó y yo encantadísimo lo acompañé. Pese a las circunstancias de mi bicicleta, porque iba en una cargo bike sin ningún conocimiento de que en qué momento me iba a meter, eh, me estuvo apoyando, fuerza, fuerza, fuerza y dimos la talla, dimos la talla. Por eso estoy aquí agradeciendo, agradeciendo, agradeciendo de cómo es Oriol y de qué proyectazo está montando y de cómo va a crecer en esto. Así que te quiero mucho de corazón. Vamos a salir adelante, ya lo sabes. Un abrazo muy fuerte. Te quiero.

Share.

10 Comments

  1. Boníssim documental! Enhorabona!
    Pregunta: Recomanes portar panell solar per una sortida d'una setmana com aquesta? Jo porto power bank de 30.000 mah amb el que el mòbil em dura això, com una setmana més o menys, i en viatges més llargs, al menys un cop per setmana paro a hotel o càmping i recarrego. És per això que mai m'he animat a portar panell solar. Què tal, el trobes eficient, i en qüestió de volum i pes, ho recomanaries?

  2. Merci beaucoup pour partager avec nous, cette fantastique voyage, dur et joli ,ce vrai, et au même time ,plein d'amitié, bonheur et art en savoir vivre . Regards ,Oriol ♥️

Leave A Reply