Радиус | Епизода 06 – ОХРИДСКО НА ТОЧАК / Radius | Epizodi 06 – RRETH LIQENIT TË OHRIT ME BIÇIKLETE

Цела епизода предизвик! Ана и Дритон го обиколуваат Охридско на точак, обидувајќи се да ги решат загатките од еонската историја на езерото.
#Радиус #Сезона01 #Епизода06 #Radius #Sezona01 #Epizoda06 #DokuSerija #OtvorenKrug #Balkan #OhridskoNaTocak #OhridskoEzero #ОхридскоЕзеро

Tërë episodi sfidë! Ana dhe Dritoni e kaluan rreth e qark me biçikletë liqenin e Ohrit, duke u përpjekur t’i zgjidhin misteret e historisë mijëvjeçare të liqenit.
#Sezoni01 #SerijaliDokumentar #RrethiIHapur #Ballkani #OhriNëRrota #LiqeniOhrit

https://www.facebook.com/radiustvshow
https://www.instagram.com/radiustvshow/

Kjo që do të shihni sot, nuk është episod i zakonshëm i Radiusit. Nuk e di çka po ndodh. Episod i mbushur me adrenalinë…. Andej duhet të shkojmë tani. Tension… Arritëm, gati. Ja, këtu jemi, hajde. Edhe garë. A, qëllimi? Qëllimi është t’i zbulojmë fshehtësitë e liqenit të Ohrit. E kaluam Lubanishten, tani jemi n Trpejca. E akoma nuk pashë ndonjë restorant të vogël. Me siguri do të shohim ndonjë. Të cilat vetëm më dembelët deri tani kanë arritur të zgjedhin. Anën e njoh prej kur e njoh veten, ajo është makinë për aventura. Driton! Ana! U humbëm pak. Jemi aktor të dy por asnjëherë nuk kemi bashkëpunuar, jemi kurioz por çdoherë për gjëra të ndryshme. Unë pas timonit e ai me hartat në telefon, hulumtojmë kultura, ngjitemi në male, kalojmë lumenj e liqene, por ndonjëherë hedhim sy dhe në dyqane të zejtarëve. Shkojmë në vende të shkëlqyeshme për selfi apo real stori, kërkojmë perspektiva të reja të tregimeve të vjetra. Nga shtëpia drejt të gjithë vendet fqinje. Njerëz të mrekullueshëm, natyrë, kulturë, muzikë, tradita, çdo gjë është e ndërthurur si ushqimi dhe aromat në të cilat kënaqemi. çdo gjë është e ndërthurur si ushqimi dhe aromat në të cilat kënaqemi. aventura emocionuese që secili duhet t’i përjetojë. Mirë se erdhët në rrethin tonë të hapur! Ky është Radius! Ky është Radius Ata ishin nxënësit më të mirë të Kirilit dhe Metodit, krijuesit e mbështetjes cirilike me të cilën shkruajmë email sot. Emërtoni një dyshe më të mirë arsimore nga Kliment dhe Naum Ohridski. Ky dysh – njësoj si Driton dhe unë, shpesh udhëtonim së bashku në misione nëpër Bizant dhe binte edhe nga ndonjë sfidë. Por mjaft me paralajmërime epike, të njoftohemi me garuesit. Unë jam Ana nga Shkupi. Mirë dita. -Mirë dita. Unë jam Aneta Veliçkovska nga Kumanova isha dhe jam kampion në çiklizëm. Mirë dita. -Mirë dita. Unë jam Zhanko Zësh nga Golabovci më tullaci, nga Ohri, Maqedoni. Dritonin e pa dikush? A ja ku është. Hajde shihemi. Hajde, mirë se erdhe. -Hajde, mirë se ju gjeta. Ja edhe djelmoshat. Me pajisje po të shoh, je përgatitur. -Po, jam gati. Shkathtësitë, inteligjenca dhe qëndrueshmëria jonë do të vihet në sprovë. Në vitin 2014 fillova në mënyrë aktive me çiklizëm, gjegjësisht çiklizëm i licencuar. Që kur di për veten vozis biçikletë. Unë ndoshta edhe kam lindur në biçikletë, nuk më kujtohet. Mendoj se që 3-4 vjeçar kam filluar të vozis. Kam marrë pjesë gjatë gjithë këtyre viteve në gara të shumta në Maqedoni dhe jashtë Maqedonisë. Shumë shpesh e përdor biçikletën dhe si mjet transporti nga Kumanova deri në Shkup që të arrij në punë. Kam vozitur në Vodno, në park. Nëpër qytet, nëpër male. Nëpër qytet. Nuk e di, gjithkund. Turneun më të madh e kam pasur në Kodrën e Diellit. Po, që kur e bleva, para dy javësh, me siguri ka aq. Prit, ta marr biçikletën, do të kthehem. Pero! Kush i pari do të ndërtojë një kishë apo një manastir në bregun përballë të liqenit, ishte një nga sfidat e dyshes së famshme. Për sfidën kanë shtrirë një litar në gjatësinë e liqenit dhe në mes të litarit kanë vendosur një zile që do të shënojë fituesin. Një ditë, në anën e e litarit të Klementit janë ndalur stërqoka dhe zilja ra. Klementi ndaloi ndërtimin e kishës, duke menduar se kishte humbur, kurse Nahumi mbaroi manastirin e tij dhe fitoi sfidën. Ne e dëgjuam këtë histori nga mjeshtri ynë i përkushtuar i lojës z. Pisarev. Ej. xhaxha Pisarev, mirë dita! Që një kohë të gjatë dua të të pyes diçka. Vëllezërit Shën Klimenti dhe Naumi, kanë qenë vëllezër biologjik apo shpirtëror. Xhaxha Pisarev, disa pyetje nuk meritojnë përgjigje. Përkundrazi, ne këtu erdhëm të luajmë lojë. A mund të na i sqaroni rregullat? Rregulla e parë apo kushti ishte të merrni biçikleta. A keni marrë biçikleta? -Po. -Morëm. Mirë. Tani mund t’i hapni kutitë që ua dhashë. Kuti, ku është, te ti është kutia? Kutia. E çka të bëjmë me këto? Për tu dhe bashkë lojtarin tënd, apo u ndatë në ekipe. Jo. Xhaxha Pisarev, unë gjeta një hartë, këtu ka disa lokacione, po i shoh. Tani e dini ku duhet të shkoni, të tjerat do t’i kuptoni gjatë rrugës. Unë tani duhet të shkoj në pilates. Xhaxha Pisarev, ne ende nuk jemi ndarë. Ku ta di kë e kam partner më të mirë? Do të gjendesh. Ti je një vajzë e mençur. Hajde, çao. Që të fitohet në këtë garë nuk është relevante vetëm përvoja, por edhe shpirti ekipor. Para së gjithash për mua është e rëndësishme që do të marr pjesë në këtë garë dhe që do të vozisim rreth një nga liqenet më të vjetra dhe më të thella në Evropë. Është normale që do të fitojmë. Është turp në terrenin tim të humbim. Në parim asnjëherë nuk e nënvlerësojë konkurrencën, por çdoherë fitoj. Epo, do të fitojmë, me siguri. Si thonë: "Kush nuk ka në këmbë ka në pajisje": Dy ekipe, katër biçikleta dhe shumë pasiguri. Dhe…. Tur de Lihnidos mund të fillojë. Koha ishte t’i lamë pas vete burimet e Shën Naumit – pozita fillestare e jonë dhe të nisemi drejt…. nga na çon rruga. Të dy ekipet, ne e nisëm nga i njëjti vend, por sfida na çon në dy rrugë të ndryshme. Për t’u takuar më në fund në vijën e finishit, e cila për momentin është e panjohur për ne. Ajo që dimë është se së bashku dy ekipet do të bëjnë rreth gjithë liqenit me itineraret e caktuara. Zhanko përmendsh e di itinerarin tonë, kjo është përparësi. Së pari kalohet Lubanishta. Neve na rra itinerari i kampionëve, për kampion. E shikoja para se të nisemi dhe mund të them se ka numër të kënaqshëm të restoranteve. Anita, prit pak, prit. Duhet këtu të incizoj një video. Ja 10 minuta sa vozisim prej kufirit dhe ende nuk kemi parë restorant. Me siguri do të paraqitet ndonjë. Do të paraqitet. Stacioni i parë i çdo itinerari i kampionëve? Ngrënia e mëngjesit! Më brengos që në hartë shoh vetëm flamuj, e jo edhe takëm për ngrënie. Vozisim në bregun lindor të një nga liqenet më të vjetra dhe më të thella në botë. Prit, ndalu 1 sekondë. A mundet? e kaluam Lubanishten, tani jemi në Tërpejca. Stacioni i radhës është Gjiri i koskave. Kjo është ajo, Zhanko është super shoqëri, shihemi. Për fat të keq vetëm do të kalojmë përskaj Sen Tropes së Ohrit – Tërpejca, një nga vendet më të popullarizuara përreth Ohrit. Sukses! Vetëm 2 kilometra nga Shën Naumi, gjetëm vendin e parë solid për pushim. Një nga vendet më të bukura buzë liqenit janë burimet e Drilonit. Një pikë turistike që nga shekulli i 19-të, një destinacion i preferuar i fisnikëve dhe sundimtarëve të ndryshëm, shtëpitë verore të të cilëve në popull quhen Vilat e udhëheqësve. Tërë ditën do të hash? Epo tërë ditënkërkova kafene, mezi e gjetëm. Ti do që të fitojmë? -Do të fitojmë, me siguri. Ja, e sheh sa rehat jam. Edhe kjo në njëfarë mënyre është fitore, apo? Plus, ti je kampion, prandaj unë jam aq i qetë. Nuk paraqitet Dritoni të pyes diçka. Ose ha ose mendon mënyrë se si të ma kalojë. Nuk guxoj ta humbas këtë sfidë të Anës, kjo për atë është piece of cake. Me siguri ka mësuar 100 finta deri tani. Një nga plazhet më të bukura janë këtu. Gjiri i Kockave është një gji liqeni dhe vend arkeologjik – një vendbanim parahistorik nga epoka e bronzit të vonë dhe epoka e hershme e hekurit. Harta na solli në këtë vend. Për ndonjë arsye, ai u vendos në hartën tonë, por… deri tani nuk shoh ndonjë flamur askund. Përshëndetje! Epo, në këtë mënyrë tani. Ne kemi një sfidë, për të gjetur një kuti që duhet të jetë në këtë vend. Mirë. A mund të shohim nëpër shtëpizat, ta kërkojmë? Lirisht. A ka artefakte nën ujë? Apo a ka diçka nën shtëpizat këtu? Epo, ju e dini se si, ka ende disa mbetje në ujë, kryesisht fragmente qeramike, gur zjarri, thika, etj. Ne organizojmë shumë aksione ekologjike, gjatë një aksioni ekologjik gjetëm një konstruksion të tërë të bërë nga koshi. Do me thënë gjenden disa gjëra nën ujë. -Po, shumë. Këto shtëpiza që shihni janë rikonstruksione të të ashtuquajturave vendbanime në hy, sepse ato ishin varur në ujë me hunj. Vendbanimi lidhej me bregdetin me një urë lëvizëse. Ata përdorën shumë objekte qeramike të cilat janë të ekspozuara këtu. Pisarevi zgjodhi një vend të shkëlqyer për të fshehur kutinë e famshme të radhës. Do me thënë, sipas hartës duhet të shkojmë andej. -Ok. A gjete diçka? -Asgjë. Siç duket nuk është në shtëpizat. -Asgjë nuk ka. Jovan! -Çka bën? Ti je palombar profesional. -Po, e saktë. Dëgjo këtu, nuk mundemi askund ta gjejmë…kutinë. A mund të shkojmë nën ujë? Hajde, hajde, unë këtë e pres, hajde. Pas meje. Të faleminderit. Hajde, vajzo. Gjatë rrugës, nuk mund të mos t’i shihni bunkerët që janë në tërë kuptimin e fjalës në çdo hap. Mbetje të një kohe të ndryshme, kurse sot, banorët i ri lyejnë në kërpudha dhe mollëkuqe që u japin një qetësi të veçantë. Dhe kështu, bunker pas bunkeri, arritëm në destinacionin tonë të radhës. Një tjetër perlë liqeni, Pogradeci. Para se të hyjmë nën ujë, duhet tu jap disa udhëzime. E në ndërkohë, unë dhe Zhanko ndjekim leksione në palombari. Si funksionon pajisja, si lëvizim në ujë, si sinjalizojmë dhe komunikojmë. Një nga shenjat që do t’i përdorim gjatë zhytjes është OK. Nëse nuk jemi OK? -Më e rëndësishmja është ajo. E saktë. Nëse nuk jeni në rregull, nëse diçka nuk është në rregull, apo nëse ka ndonjë problem, e përdorni këtë shenjë… Ashtu-ashtu jemi, nuk jemi okej. -Nuk është mirë puna. Lirisht, lirisht. Dhe një nga gjërat që ne përdorim gjatë gjithë kohës gjatë zhytjes është inflatori. Janë dy butona, sa herë që shtypim butonin e kuq… Fryhet. -Fryhet. Kur shtypim butonin gri, ajri lëshohet në kostum. Pra, gjatë zhytjes është normale që pak ujë të hyjë në maskë, thjesht duhet të shtypni në kornizë, në pjesën e sipërme të kornizës, të shtypni dhe të nxirrni nga hunda. Nuk e di, ta provojmë. Shishe plastike, makinë për larjen e rrobave si dhe teknikë tjetër e bardhë, karrige, tavolina… thonë se me gjërat që gjejnë në Ohër mund të pajisni një apartament të tërë. Klubi i zhytjes "Amfora" tradicionalisht pastron liqenin në ditën e Vitit të Ri, dhe ngjarja shënohet nga një dekorim nënujor i një bredhin e Vitit të Ri. Pogradeci është një qytet i vogël i vendosur në luginën e dy vargmaleve. Një nga vendbanimet më të vjetra njerëzore ndodhet pikërisht këtu dhe daton në periudhën e hershme neolitike, që do të thotë se ato janë të lashta. Me një OK, u drejtuam për në fund të liqenit. Zhanko është i shkëlqyeshëm në biçikletë, por kur e ngarkuam me shishe oksigjeni dhe treqind kamera mbi të, disponimi i tij ndryshoi në jo aq mirë. Nuk e di si kjo llogaritet si rrugë për biçikleta! Në vend të patateve të skuqura me djathë të ngrirë, ne u grimë në këto gurët këtu, mbi Pogradec. Ja ku është flamuri. Por Anita, a vërejtje diçka. Këtu jemi. -Këtu jemi. Siç duket ishte i mirë trajnimi për zhytje. Disponimi im nga ashtu-ashtu u ndryshua në OK, kur në fund të liqenit e gjetëm kutinë e parë. Super që e gjetëm kutinë e parë, nuk është aq mirë që duhet të zgjedhim gjëegjëza. Ka këtu diçka. -Ka ndonjë shifër. Po. -Do me thënë kemi një listë shifrash dhe vizatime, por asnjë udhëzim për zgjidhje. -Këtu ka liqe, mal. Çka mund të jetë kjo? -Dhe çka do të thotë kjo? Lartësi mbidetare. Shtatë, pesë… Kjo me siguri është liqeni i Ohrit. Sa është thellësia e liqenit të Ohrit, e di? 288 metra është i thellë. 288. prit. Nuk është ajo? -Nuk është, 758? Bravo Zhanko, je gjeni. -Të them unë… Të provojmë me lartësinë e liqenit deri në këtë pikë? Ja, ia arrita. Po! Ku do të shkojmë më tej do me thënë… Plaoshnik. -Plaoshnik. Kisha në Lin. -Destinacioni i radhës. Shkojmë? Gjëegjëza e parë e zgjidhur na dha një elan që të shpejtojmë drejt asaj që vijon dhe sa më shpejt të arrijmë në Plaoshnik. Nuk e di se çfarë ka ndodhur. Fillimisht mendova se frenat e përparme nuk po më punonin, pastaj pashë që rrota sapo u shkëput, nuk e di. Lokaliteti është rreth 15 km larg nesh vozitje përgjatë bregut të liqenit, duke kaluar të gjitha hotelet, plazhet e Ohrit dhe vetë qytetin e Ohrit. Një qytet turistik që lindi pranë një në plot kuptimin e fjalës miliona vjeçar. Ohër, Ohër, i bukur, i dashur. Ja ku është Plaoshniku, tërësisht majtas. Rroje e liqenit perlë dhe qyteti i iluminizmit, një qytet ku flenë mijëra histori dhe legjenda. Nuk e di nëse llogaritet lajm i mirë që e kanë rregulluar biçikletën, kjo do të thotë më shumë vozitje. Duhet të kisha nxjerrë me kohë një flamur të bardhë dhe të vazhdonim nëpër restorante, ashtu siç e di.. Më në fund arritëm te vëllai tjetër nga dyshja legjendare, te vëllai Kliment, në Plaoshnik. Në bregun e Ohrit ka mbi 22 lokalitete. Plaoshniku është padyshim më i përqendruar në mesin e tyre. Në këtë lokalitet bashkohen parahistoria, antikiteti, krishterimi i hershëm dhe mesjeta. Kishat e Shën Klimentit dhe Shën Panteleimonit, Shkolla Letrare e Ohrit, …mozaikët. Mendoja se do të jetë një shëtitje turistike me qendër në hotelerinë e Ohrit. Por doli më shumë vozitje, e më pak ushqim. Ja kisha më e bukur e Ohrit. Ja ku është flamuri! Flamuri. Lini quhet edhe gadishulli i Linit, sepse është në plot kuptim të fjalës një gadishull, por në një liqen. Dhe në Lin, rrugët duken dhe mbajnë aromë tradite. Artefaktet më të vjetra të gjetura në Lin datojnë në epokën e hekurit dhe më i famshmi është një mozaik nga antikiteti i vonë. Ja ku është kisha. -Po. Hajde, shkojmë. -Hajde, eja. E mbyllur? -E mbyllur me çelës. Dhe tani? -Patjetër se ka ndonjë kishë tjetër. Hajde të shohim. -Hajde! Pa pasur njohuri për shifrën, me Zhankon nuk kishim asnjë parafytyrim sa kohë do të na duhet për gjëegjëzën. Çka mund të jetë? hajde, mendo. -3690. Tre na duhen, tri shifra. Derisa po kërkonim kishën, zemra ime po më thërriste se ndoshta duhet të qëndroja dhe të ecja nëpër këtë qytet. Në këmbë ose me taksi, jo me biçikletë. Por është ajo që është dhe kisha u shfaq në vendin më të papritur. Në buzë të gjirit të Linit, ekziston një bunker i cili, pasi u tregua i pathyeshëm për makineritë, tani është shndërruar në një kishë të vogël ortodokse. Përsëri kuti, përsëri shifër, por kësaj radhe nuk ka ndonjë lehtësim. Mundemi vetëm të parafytyrojmë çka është gjëegjëza, por përgjigjja duhet të jetë numër tre shifror. 690? Nuk do. -699. Cila është lartësia mbidetare e kishës, e di? Epo, mendoj 699. 358. Po! Çka të bëjmë? -E di çka? Do të provojmë përsëri me lartësinë mbidetare. 586 Më lehtë do të jetë. Siç duket enigma do të jetë një aluzion për lokacionin tjetër. Epo, asgjë për tu çuditur. Po! Bravo, Driton! Hajde të shohim çka ka brenda. Opa! Çka është kjo tani? -Enigmë. Çka është ajo? Çka është ajo? Ky është hotel "Drim" Strugë. A je i sigurte? -100%. -Hotel "Drim", të garantoj. Epo ne nuk duhet ta radhisim enigmën. Shkojmë! E ndieja se jemi në përparësi, nuk ka gjasa ta kenë mbaruar enigmën më shpejt se ne. Ky është hotel "Drim". Do me thënë ai është destinacioni i radhës. Ashtu duket. -Po, po. Dhe para fundit më arriti Marfi, ose mallkimi i Dritonit. Por kam fat që nuk jam në ekip me atë, por me Zhankon. Prit pak, do të ndihmoj, kështu. Ngjitje sërish përpara pikës kufitare të Qafës së Thanës. Dhe ngushëlloj veten me poezi. Pasi Dritoni la pas vetes qofteren e hollë, të trashë, të pjekur në skarë, fytyra e tij ndryshoi, këmbët nuk i rrotullonin më pedalet… Hajde, edhe një kthesë, edhe 5-6 herë atje dhe arritëm. Ku është kjo kthesë, ku e kanë çuar? -Ja ku është, këtu jemi, këtu jemi. Hajde, hajde, hajde. Bravo, bravo, bravo. Thua e shpuar është? -Po, po. Edhe 5-6 herë dhe gati, arritëm. Rruga sikur nuk ka fund. Mos ishte Anita, mendoj se do të hiqja dorë. Mundesh ti, hajde ngrihu pak, ngrihu. Dhe arritëm në destinacionin tonë të fundit të kësaj sfide, në Strugë, vëllai i vogël i qytetit të Ohrit. Dihet që kur kemi një vendas në ekip, me garanci do të mbërrijmë të parët në vendndodhjen, hotel "Drim". Ana morri hov se do të fitojë, por nuk është çdo gjë në këmbë. Para nesh është sfida e fundit, e cila kërkon shkathtësi më të ndryshme. Gjëegjëza që na rra, duket- too good to be true, është teprë e lehtë që të qëllohet. Për ne – numri i kishave në itinerar, kurse për ekipin tjetër – numri i restoranteve. 365. Gati. A do ta qëllojmë këtë tani? Sa restorante kaluam përskaj liqenit? "Drilon", "Deni dhe Dario", "Sofra"… 365. 365 megjithatë nuk është përgjigje e saktë. "Don", "The baby pizza bar and restaurant"… "Pej", "Sugar shop", "Varka Lin". 161? -160 dhe…jo. Ajo është? Bravo! Deri ku jeni djema? A keni diçka për të zgjidhur? Ama mirë do të rri një zinxhir i këtillë. Faleminderit. Hej, prit, kjo nuk është e tëra. Nuk ka pamje më të mirë se lotët e kundërshtarit, derisa i shohim shpërblimet. Duhet ta kapim fluturimin, djem. -Shpejtojmë, po. Po, duhet të shkojmë. Ashtu që, në Shkup do të jemi. Kur do të arrini, do të më telefononi, ashtu? Do të takohemi në kafene. -Çao, çao. Kaluam shumë mirë. Mirë ishte. Mendim shumë të mirë kam, tu them drejtë. Mirë u tregove. Njohës i shkëlqyeshëm i bregut të Ohrit. E përgatitur nga ana e kondicionit, pozitive dhe mund vetëm ta lavdëroj. E njihte rrugën dhe më motivonte në momentet më të vështira të vazhdoj me vozitjen. Dritoni është i mrekullueshëm. Më ngadalësoi pak në rrugë, i pëlqente të ndalonte nëpër kafene dhe të pinte birrë, por ishte i mirë. Ja, nga e hëna do të fillojmë përgatitjet, do të shkojmë së bashku për të vozitur në një maratonë, epike. Epo, çka të mendoj, super, kampion. Por, shumë, shumë shpejtonte. Ajo ishte qëllimi, por… Epo gjatë udhëtimit pash se ndonjëherë nuk ka nevojë për shumë shpejtim kur jemi në biçikletë, mund të fitoj kështu, me vozitje të lehtë. Pamë shumë gjëra interesante, disa plazhe që moti nuk i kemi vizituar. Pashë disa kuti të çuditshme rreth liqenit, atë e pashë për herë të parë. Po, ja, për herë të parë në jetë u zhyta në liqenin e Ohrit. Disa vende që njerëzit rrallë zbresin që t’i shohin. E kisha pak të çuditshme që duhej me biçikletë të shkoj prej kafeneje në kafene, por kryesorja fituam. Për çmimin çfarë mendoj? Mendoj se është një çmim i madh. Ja, unë tashmë i kam perlat mbi mua, mirë, një është nga Anita. Dhe një biletë avioni është e mrekullueshme, që sa më shpejtë të arrij në shtëpi dhe të shkoj në shtrat. Për shkak se jemi në Ohër dhe shkojmë përreth liqenit të Ohrit, është super ideja për perlat e Ohrit. Perla e Ohrit është çdoherë e bukurdhe e çmuar, puna është që të kesh dhe besoj se Dritonit shumë mirë do t’i përgjigjen. E për biletën e aeroplanit, unë edhe ashtu do të vozis nga Ohri deri në Shkup, ashtu që mund t’ia dhurojë Anës. Ajo që humbëm, është turp të fitoj, më kanë ardhur mysafir, unë nga Ohri t’i fitoj. Me qëllim humba. Epo, ky udhëtim më ndryshoi, ma ndryshoi mendimin për çiklizmin dhe kuptova se nuk jam unë për këtë sport, atë e kuptova. Këtë humbje nuk e llogaris për humbje sepse nga çdo përvojë mësohet. Dhe shpërblimi më i madh mbetet bukuria natyrore, biodiversiteti, historia dhe tregimet e pabesueshme që jetojnë përreth liqenit. Çmimi është gjithashtu 200 specie shumë endemike, të numëruara nga UNESCO. Si trashëgimi kemi edhe 800 ikona me famë botërore, në ato pak më pak se 365 kisha. Mijëra pjesë të vogla të historisë eonike të liqenit janë të fshehura në fund të ujërave. Thjesht nuk ka garë në të cilin mund të numëroni çmimet që jep Liqeni i Ohrit.