All Music by “Under the Skin”: https://open.spotify.com/artist/0AvLxd0MOteC026aTgu8KX
Intro music by NRA lab, Audio File ID: 119647

From the first pedal stroke to this final descent, this journey has been written in miles, climbs, doubts, laughter, silence, sweat, and wonder.
Today, the road gently reminds us that every ending carries the echo of a beginning.

We roll down from the hills into a valley wrapped in mist, as if the land itself wanted to add a little extra drama to our final chapter. Dark clouds gather, the sun breaks through just enough, and wild horses appear alongside the road — free, fleeting, perfectly timed. The world feels paused, balanced between light and shadow.

Gravel stretches endlessly beneath our wheels, offering wide views and quiet thoughts. We climb one last col, take one last breath at altitude, and capture one final “high point.” From here on, it’s mostly downhill — toward the sea, toward the finish, toward everything this journey has quietly become.

As Tarifa draws closer, emotions rise faster than our speed. The Atlantic and the Mediterranean finally reveal themselves, meeting at the edge of the continent, just as our journey meets its own horizon. Hand in hand, we ride the final meters. No more road ahead. No more “later.” Only now.

32 days.
2,778 kilometers.
21,690 meters of climbing.

But numbers never tell the full story.

This wasn’t just about reaching the southernmost point of mainland Europe. It was about trusting the road, surrendering to uncertainty, sharing the weight and the wonder, and discovering how much can change when you keep moving forward together.

This is the end of the series — but not the end of what it gave us.
Because some journeys don’t stop when the wheels do.

Thank you for riding along with us.
This one will stay with us forever.

22 Comments

  1. Hey, laat maar ik zie nu pas jullie filmpje.
    Ik volg jullie sinds Lommel.
    Mijn diepste medeleven voor het overlijden van Wim zijn vader.
    Maar wat een reis, wat een avontuur wat een emoties.
    Als kleine fietsreisziger (bikepacker) zou ik ooh zo graag jullie willen ontmoeten voor een potje koffie en tips van jullie willen ontvangen. Zoveel ervaring.
    Ik ben amper vijf jaar bezig met drie/zevendaagse fietstochten aan het doen en nog zoek ik mijn weg in deze wereld.
    Hoe kan ik jullie contacteren? En laten jullie dit ook toe?
    Van harte proficiat voor jullie prachtige beelden, muziek en uitleg. Ik hoop jullie eens te zien (in t'echt) en anders op andere youtube filmpjes.
    Nog vele groetjes uit Zandvoorde (Oostende).

  2. Zeer veel respect voor jullie prestatie en video reeks. Was soms jaloers, maar niet altijd. Het weer zat niet echt mee. Ik weet uit ervaring dat koude en regen verschrikkelijk zijn op de fiets. En dan…..wat een tragisch einde. Mijn medeleven hebben jullie. Ga samen verder met je leven. Jullie zijn goed bezig. Love you ❤

  3. Gecondoleerd met het verlies van Wim's vader. Niet de thuiskomst waar je op hoopt, maar toch nog een geluk dat jullie er waren voor hij overleden was.
    Maar desondanks bedankt voor het meenemen van os op jullie reis. Jullie video's zijn een monument dat blijft

  4. Dank voor het meebeleven van jullie avontuur. En wat een mooi, respectvol einde van de video. En wie weet kom je Jos nog eens tegen in een andere gedaante op een van jullie fietsavonturen.

  5. Leen en Wim,

    Wat een ongelooflijk avontuur hebben jullie achter de rug! 2750 kilometer in de benen, van de vertrouwde voordeur tot aan het zuidelijkste puntje van Europa in Tarifa.

    Ik heb met bewondering jullie updates gevolgd. De prachtige landschappen, de uitdagende etappes en natuurlijk het broodnodige 'winepacken' onderweg; jullie hebben bewezen dat afzien en genieten perfect samen gaan.

    Jullie zijn absolute toppers! Dikke proficiat!

    "Beste Wim, ik zag het bericht van het overlijden van je vader. Wat een ontzettend zwaar verlies. Ik hoop dat de mooie herinneringen je wat troost kunnen bieden."

  6. Met diepe bewondering heb ik jullie tocht gevolgd. 🚴‍♀️🚴‍♂️
    Wat jullie hebben neergezet, is veel meer dan een fietsreis.
    Voor mij is Leen de nieuwe Sir David Attenborough:
    een stem die draagt, observeert en raakt. 🎙️🌍
    Elke aflevering was een klein kunstwerkje,
    zorgvuldig opgebouwd, met beelden die blijven hangen
    en muziek die met de fijnste fijnzinnigheid werd gekozen. 🎶✨
    Alle 32 afleveringen heb ik minstens één keer gezien,
    sommige zelfs meerdere keren.
    Steeds weer verlangde ik naar de volgende etappe,
    alsof ik zelf mee onderweg was. 🗺️
    Bij de laatste aflevering liet ik – zoals zovelen, vermoed ik –
    stilletjes een traantje. 🥲
    Voor mij verdienen Leen en Wim zonder twijfel
    de titel Belg van het Jaar. 🇧🇪🏆

    Chapeau. Chapeau. Chapeau. 🙌

  7. Het is altijd dubbel wanneer een avontuur ten einde komt. Je bent blij dat het goed verlopen is en dat je zoveel mooie dingen hebt mogen ervaren. Maar plots is het voorbij. Dat daar enkele traantjes aan te pas komen is niet meer dan normaal. Bij mijn aankomst op 31 augustus 2025 (na 2400 km fietsen) in Santiago de Compostella, heb ik ook stiekem enkele traantjes weggepinkt. Ik heb 17 keer de Dodentocht uitgestapt en deze stoere kerel (toen 41 à 58 jaar oude) had het de laatste 500m altijd moeilijk om het droog te houden.

    De laatste dagen van jullie prachtige tocht zullen voor Wim niet altijd gemakkelijk geweest zijn. Als je weet dat het thuis niet zo goed gaat kun je niet ten volle genieten van je avontuur.
    Afscheid moeten nemen van iemand die zo belangrijk is geweest in je leven is niet eenvoudig. Onthoudt de mooie, kleine dingen die je samen hebt mogen beleven.

    Ik kijk al uit naar jullie volgende avonturen. Ik ben er zeker van dat die weeral fantastisch zullen zijn.
    P.S. Ik ben gisteren nog met de fiets langs de Vijf Linden gepasseerd.

Leave A Reply